Als de hoop verdampt

Al heel mijn werkzame leven investeer ik flink in mijn persoonlijke en professionele ontwikkeling.

Het levert me niet alleen veel op, ik geniet er ook van.

Zo heb ik bijvoorbeeld bij het schrijven van mijn boek een schrijfcoach. Ook al heb ik op het gebied van schrijven al eerder trainingen en masterclasses gevolgd.

Toen ik begin van het jaar écht startte met het schrijven van mijn boek, voelde ik heel duidelijk dat ik dat niet alleen wilde doen.

Ik had behoefte aan een sparringpartner, een coach. Iemand die mij feedback geeft, mij op het goede pad houdt en indien nodig een steuntje is in mijn rug.

Inmiddels heb ik daar al heel wat vruchten van geplukt.

Onze driewekelijkse afspraken werken voor mij als stok achter de deur om de afgesproken hoofdstukken te schrijven. En de feedback geeft me iedere keer weer energie om door te gaan.

Inmiddels heb ik de eerste negen hoofdstukken afgerond. Dat is 2/3 van mijn boek.

Voor volgende week heb ik een afspraak staan met een uitgever, die mijn boek ziet als een mooi project om aan mee te werken.

 

Ook met betrekking tot mijn ondernemerschap leer ik voortdurend bij door het volgen van masterclasses en trainingen, al dan niet online.

Bijvoorbeeld over marketing.

Zo leerde ik ook het gedachtegoed van Jeff Walker kennen, met name hope marketing.

Hope marketing is een vorm van marketing waarbij je een product of dienst ontwikkelt, in de markt zet en dan maar hoopt dat daar klandizie voor is.

En dat is dus niet dé manier.

 

Ook als je jezelf als product of dienst in de markt wilt zetten gaat hope marketing niet werken.

Misschien heb je mazzel en heb je bij traditioneel solliciteren een winnend lot getrokken uit de loterij.

Maar met alleen een goed cv en een mooie sollicitatiebrief moet je maar hopen dat je uitgenodigd wordt voor een gesprek.

Hoe je voorkomt dat succes bij je sollicitatie een kwestie van hopen is

En na dat gesprek met crossed fingers maar hopen dat je een van de kandidaten bent, die door mag naar de volgende ronde.

En zo ja, dat je uiteindelijk geselecteerd wordt voor de vacante functie.

En dan nog, is het hopen dat de functie is, zoals je had gedacht.

 

Maar voordat je al die hordes hebt genomen …….

Vaak stagneert het al bij de eerste horde.

Iemand mailde mij:

Ik dacht redelijk positief over mijn kansen op de arbeidsmarkt: de economie is goed, ik kan van alles en word van veel dingen enthousiast. Wanneer ik vacatures ga lezen, kom ik snel genoeg een leuke baan tegen.”

Ja, ik kan me voorstellen dat je dat denkt, maar niet zelden pakt het toch anders uit.

Zeker afgelopen maanden.

“Binnen drie weken brak de ‘corona-crisis’ uit: weinig vacatures (in mijn regio) en heel veel sollicitanten. Veel afwijzingen ontvangen, wat me onzeker maakt. Wat kan ik nu eigenlijk? Hoe maak ik dat concreet? En wat wil ik nu?”

 

Het is de kunst en de kunde om je afhankelijkheid te minimaliseren en je kansen op succes te maximaliseren. Als je jezelf succesvol in de markt wilt zetten.

Dat kan door je hoop niet te vestigen op traditioneel solliciteren. Maar te denken en te handelen als een succesvolle ondernemer.

Zorg dat je heel helder hebt wat jij te bieden hebt op de arbeidsmarkt en de waarde die je levert met jouw kwaliteiten, voor een werkgever of opdrachtgever.

En zorg dat je goed zicht hebt op waar behoefte aan is op de arbeidsmarkt.

Zodat jij een koppeling kunt maken tussen enerzijds wat jij te bieden hebt en wat jij in de markt wilt zetten en anderzijds wat de arbeidsmarkt nodig heeft.

 

Dan is het geen kwestie van hopen dat je sollicitatie succes heeft.

Dan ben je zelf aan zet. Je neemt zelf de regie.

En zeker met een beproefde strategie en volgens een goed doordacht plan, realiseer je wat jij voor ogen hebt.

De afgelopen twintig jaar zijn honderden van mijn coachklanten je daarin voorgegaan.

 

Ben je nieuwsgierig naar wat ik daarbij voor jou kan betekenen?

Maak gerust een afspraak voor een oriënterend gesprek. Dat kan eenvoudig door een klik op deze link.

Skills wegen zwaarder dan diploma’s

Afgelopen vrijdag ondertekende de president van de Verenigde Staten weer eens een executive order.

Een executive order waarin is vastgelegd dat de skills van een sollicitant zwaarder wegen dan diens diploma’s. Tenminste bij sollicitaties voor functies bij de Federal Government.

De Federal Government; dan heb je het over een bedrijf met 2,1 miljoen werknemers. De medewerkers van de post en de militairen nog niet eens meegerekend.

Mogelijk heeft de president zich tot de executive order laten inspireren en overhalen door zijn dochter. Zij is een van zijn adviseurs en covoorzitter van de American Workforce Policy Advisory Board.

De executive order is bedoeld om een verandering in het recruitmentproces van de federale overheid te bewerkstelligen. Resulterend in een meer inclusief en getalenteerder personeelsbestand.

 

Kennelijk is die verandering al in gang gezet en is men bezig het recruitmentproces steeds meer te ‘moderniseren’.

Dat betekent dat men meer oog heeft voor relevante competenties en kennis van kandidaten. En minder geneigd is om te werven louter op basis van diploma’s.

De federale overheid wil daarin een voorbeeld zijn voor de private sector.

En moedigt werkgevers in die sector aan, om eens kritisch te kijken naar hun recruitmentproces. En na te denken over hoe initiatieven zoals bij de overheid, diversiteit kunnen bevorderen en hun personeelsbestand kunnen versterken.

Overigens is het niet zo dat het Witte Huis helemaal niet meer zal vragen om diploma’s. Maar skills zullen benadrukt worden voor banen waarin diploma’s minder belangrijk zijn.

Skills wegen zwaarder dan diploma's

In ons eigen landje zijn we er allang achter dat een afgeronde opleiding maar ten dele iets zegt over wat iemand te bieden heeft.

Dat betekent ook dat er op de arbeidsmarkt gaandeweg minder nadruk wordt gelegd op diploma’s.

 

Zoals diploma’s geen garantie bieden voor kwaliteit, zo zijn we er ook allang achter dat langdurige specifieke werkervaring daarvoor ook geen garantie biedt.

Integendeel, het kan zelfs zo zijn dat veel ervaring in een bepaalde richting tegen je kan werken.

En dat bijvoorbeeld innovatieve bedrijven liever slimme en nieuwsgierige mensen aannemen, dan mensen die door jarenlange ervaring expertise hebben opgebouwd op een specifiek vakgebied.

Men denkt dan dat experts eerder geneigd zijn om te komen met oplossingen en antwoorden waarmee ze vertrouwd zijn, dan dat ze nieuwe en mogelijk betere richtingen onderzoeken.

 

Zorg dus dat je een goed beeld hebt van wat je te bieden hebt, jouw kwaliteiten.

En de waarde die jij met jouw kwaliteiten levert voor potentiële werk- en opdrachtgevers.

Heb je dat nog niet zo goed in kaart? In elk geval nog niet zo goed dat je kwaliteiten specifiek kunt benoemen en aan de hand van concrete resultaten kunt aantonen welke waarde jij levert?

Laat het me horen. Met alle plezier help ik je op weg en gids ik je naar jouw doel.

Klik hier en plan een afspraak in voor een oriënterend gesprek.

Hoe een pamperende werkgever tegen je kan werken

Wat zijn er veel parallellen te trekken tussen de dieren- en de mensenwereld!

In mijn vorige berichtje schreef ik over de bruine beer die zich liet intimideren door de wolven in het berenbos in het Ouwehands Dierenpark in Rhenen.

Ook van de zeehonden kunnen we leren.

 

In de uitzending Het echte leven in de dierentuin van zaterdag de 13e juni zagen we de zeehondenpups Fien en Joep.

Pups blijven na hun geboorte een week of drie/vier bij hun moeder en van hun moeder krijgen ze heel vette melk. Stel je voor, met een vetgehalte van 45%. Dat is nog meer dan bij slagroom!

Het is geen wonder dat zeehondenpups daar snel van groeien.

Na vier weken wegen ze al zo’n 20 tot 25 kilo, terwijl dat bij de geboorte rond de 10 kilo is.

 

Maar lang houdt de moeder haar jong niet aan de borst. Na een paar weken moeten de pups zichzelf zien te redden.

En dat is aardig rigoureus. Niet rustig afbouwen; als het klaar is dan is het klaar.

De moederdieren maken zich weer op voor de volgende cyclus, paren met de mannetjes en dan begint het hele proces opnieuw.

Hoe een pamperende werkgever tegen je kan werken

Zichzelf zien te redden; dat betekent voor de zeehondenpups vis leren eten.

Kennelijk moeten ze dat echt leren en dat gaat, afgaand op de beelden van het voederen in Ouwehands, niet altijd even makkelijk.

Ook al zien de pups hun maatjes gretig happen naar de vis.

Met een engelengeduld proberen de verzorgers de zeehondenpups te verleiden. Steeds weer een visje aanbieden en hopen dat de zeehond de vis een keer gaat pakken en opeten.

Tenminste, de vis naar binnen laat glijden.

Als ik het allemaal moet geloven, dan kan het soms een paar maanden duren voordat dat echt gaat lukken.

Tot die tijd teert de zeehond op zijn eigen lichaamsvet.

 

In de mensenwereld gebeurt er iets vergelijkbaars. Niet met mensenbaby’s, maar met volwassen werknemers.

En niet voor een paar weken, maar voor de lange duur.

Wist je dat er werkgevers zijn, die hun werknemers stevig pamperen?

Goed voor hen zorgen, zodat je als werknemer in een gespreid bedje komt. Niet alleen in de inwerkperiode, maar ook nadien.

Dat lijkt misschien aantrekkelijk, maar er zit ook een groot risico aan.

 

Jaren aan de borst van je werkgever eist zijn tol. Ook al merk je dat pas als je op jezelf teruggeworpen wordt.

Met name bij beëindiging van je dienstverband.

Ik zie dat bij coachklanten, die jarenlang gewerkt hebben in een ‘beschermde’ werkomgeving waar nagenoeg alles met betrekking tot werk en loopbaan voor hen geregeld werd.

Komt dat werk te vervallen, dan moeten ze opeens op eigen benen staan. Niet wetend hoe ze hun vis moeten vangen.

Ze hebben het immers nooit hoeven leren, want zelf sturen in hun loopbaan en zelf de regie pakken hebben ze nooit hoeven doen.

Loopbaanpaden waren uitgestippeld, evenals de opleidingen als weg om hogerop te komen.

 

Gelukkig komt er steeds meer besef dat de tijd van pamperen en verzorgen achter ons ligt.

Met de komst van de vijfde generatie werkenden op de arbeidsmarkt, na babyboomers, generatie x, millennials en generatie Z.

Als het gaat om inzetbaarheid en vitaliteit komt er steeds meer evenwicht tussen medewerker en organisatie.

Medewerkers willen steeds meer verantwoordelijkheid en eigenaarschap pakken ten aanzien van hun eigen inzetbaarheid.

De organisatie moet hierbij vooral faciliterend zijn en het goede gesprek willen voeren.

En dat is maar goed ook.

Want je kunt beter al vroeg leren hoe je je vis moet vangen, in plaats van dat je als volwassene ontheemd en onthand aan de kant komt te staan.

En moet teren op het vet op je botten.

 

 

Wat zijn jouw ambities naar de toekomst?

In welke richting wil jij je verder ontwikkelen?

Neem zelf de verantwoordelijkheid voor je eigen loopbaan. Pak zelf de regie en leer hoe je jouw voorstel kunt doen, hoe je voor een specifieke werkgever van betekenis kunt zijn.

 

Ik help je graag jouw ideale werk realiseren, zodat je ‘s morgens energiek je bed uit komt, vol zin om een nieuwe dag te beginnen en aan het werk te gaan.

Klik hier en boek een afspraak in voor een oriënterend gesprek.

Dieren zijn net mensen

Afgelopen zaterdag keek ik voor het eerst naar Het echte leven in de dierentuin.

Kennelijk was ik niet de enige, want het was met 1.046.000 kijkers bijna het best bekeken programma van de dag.

Alleen het NOS-journaal van 20.00 uur deed het beter.

Het dierenleven fascineert me. Niet alleen omdat ik in een echt biologennest geboren ben. Van mijn vijf broers hebben er vier biologie gestudeerd en ook mijn vader was bioloog.

Het programma gaf een mooi inkijkje in het leven in de dierentuin.

Het echte leven in de dierentuin doet zijn naam eer aan.

Ik vond het mooi om te zien en vooral ook te horen hoe het leven in de dierentuin er achter de schermen aan toe gaat.

Met name hoe er gedragspsychologisch met de dieren wordt gewerkt.

 

Interessant vond ik het inkijkje in het leven van Mincho, een grote kennelijk getraumatiseerde bruine beer.

In Ouwehands Dierenpark in Rhenen, tevens opvangplek voor getraumatiseerde beren, moet Mincho langzaamaan weer écht beer worden.

De beren worden opgevangen in het berenbos, waar naast beren ook andere dieren, bijvoorbeeld wolven, lopen.

Bang als Mincho is, laat hij zich zijn vlees afpakken door de wolven. En als de wolven op hem af komen, dan is hij geneigd om zich veilig terug te trekken in zijn binnen verblijf.

Hij boft dat wolven geen walnoten en appels lusten, want anders zag het er beroerd uit voor Mincho.

dieren zij net mensen

© foto Michiel Langbroek

Volgens bioloog José Kok, verantwoordelijk voor de verzorging van de dieren heeft Mincho een klein hartje, een mentaal probleem.

Als bruine beer is hij veel krachtiger dan de wolven, maar zo voelt hij dat zelf niet. Hij is niet overtuigd van hoe sterk hij zelf kan zijn.

Het zou hem enorm helpen als hij wel dat zelfvertrouwen zou hebben.

Heeft hij dat zelfvertrouwen wel, dan zou hij ook een veel groter deel van het berenbos gebruiken. Nu houdt hij zich klein en gebruikt misschien maar 50 m2, terwijl het hele berenbos 12 ha groot is.

De verzorgers zagen zich geroepen om Mincho een handje te helpen door hem een duwtje in de rug te geven. Ook al was het voor hen niet leuk om te doen en spannend hoe het uit zou pakken.

 

Waar Mincho tot dan toe steeds kon vluchten voor de wolven door weg te kruipen in zijn verblijf binnen, werd dat voor hem afgesloten.

Daar kon hij niet meer terecht en was dus buitengesloten.

Maar het bleek wel effectief.

Het heeft hem geholpen om zijn zelfvertrouwen terug te winnen en zijn plaats in te nemen in het berenbos.

 

Op de arbeidsmarkt zie ik vergelijkbare taferelen.

Ik zie menigeen gedrag vertonen zoals Mincho.

Het is wat sterk uitgedrukt om te zeggen dat ze net als Mincho een ‘mentaal probleem’ hebben, maar er zijn wel parallellen te trekken.

Ze zijn als professional groot en sterk, hebben veel te bieden op de arbeidsmarkt, maar laten zich de kaas van het brood eten door mensen die minder te bieden hebben dan zij.

Door gebrek aan zelfvertrouwen hebben ze de neiging om zich terug te trekken in een voor hen veilige omgeving en uitdagingen uit de weg te gaan.

En onzeker als ze zijn, durven ze nauwelijks ruimte in te nemen. In elk geval zich niet vrijelijk te bewegen op de arbeidsmarkt.

 

Laat je niet wegjagen op de arbeidsmarkt en wegsturen in je ‘hok’.

Laat mooi werk niet wegkapen door anderen, met vaak minder kwaliteiten dan jij.

Ben je bewust van wat je te bieden hebt en de waarde die jij met jouw kwaliteiten levert.

Zodat je je vol zelfvertrouwen en overtuigend kunt presenteren voor het werk dat jij het allerliefste doet.

 

Kun je daarbij een steuntje in de rug wel gebruiken?

Klik hier en plan een afspraak in, voor een oriënterend gesprek.

Je eigen ware gezicht nooit in werkelijkheid gezien

De kans is groot dat je vandaag op zijn minst al één keer in een spiegel hebt gekeken.

Toen je je stond te scheren of je haar stond te kammen of toen je aan het make-uppen was.

Maar wat je je niet realiseert als je in de spiegel kijkt, is dat het gezicht dat je daarin aankijkt niet het gezicht is dat alle anderen van je zien.

Jijzelf bent hoogstwaarschijnlijk de enige persoon op aarde van wie je het ware gezicht nooit in werkelijkheid hebt gezien.

Ook al heb je tig keer in een spiegel gekeken.

Elke keer dat je jezelf ziet in een gewone spiegel, zie je namelijk een vervormd beeld van jezelf; een vervormde blik en vervormde gelaatsuitdrukkingen.

Je ware gezicht wordt in zo’n gewone spiegel namelijk echt gespiegeld.

Daar komt nog eens bij dat als je zelf in een spiegel kijkt, je gelaat in een split second stopt met zich op een natuurlijke manier te gedragen; je emoties, je gelaatsuitdrukkingen worden sterk gereduceerd.

Sinds je vroege jeugd gebeurt dat al en dat heeft zijn consequenties.

Je eigen ware gezicht nooit in werkelijkheid gezien

Het vervormde spiegelbeeld van jezelf creëert namelijk een vervormd zelfbeeld, waardoor je het ware beeld van jezelf niet ziet; denk daarbij bijvoorbeeld aan de sprankeling in je ogen en je ware gezichtsuitdrukking.

Wat je ziet in jouw spiegelbeeld is een geconstrueerd zelf en kijk je in een spiegel, dan ben je geneigd om te zoeken naar bevestiging van dat beeld.

Ben ik inderdaad zo dik als ik denk dat ik ben? Zie ik er inderdaad zo moe en futloos uit? Begin ik inderdaad steeds meer rimpels te krijgen en wordt mijn haar meer en meer grijs?

 

Wil je het beeld zien dat anderen van je zien, dan kan een true mirror uitkomst bieden.

De true mirror werd uitgevonden door John en Catherine Walters, een koppel in New York.

Zij ontdekten dat als je twee spiegels tegen elkaar zet onder de juiste hoek en de naad wegneemt, de beelden elkaar weerkaatsen.

Wat je ziet als je kijkt in een true mirror is precies wat anderen zien als ze naar je kijken.

Kijk je in een true mirror, dan is het eerste wat je waarschijnlijk opvalt, dat je hoofd niet rechtstaat. Blijkbaar neigt bij de meesten het hoofd iets naar één kant.

Dus als je naar een true mirror loopt, dan probeer je eerst je hoofd te corrigeren, wat je dan precies de verkeerde kant op doet.

Het lijkt me heel desoriënterend.

 

Waar je als je in een gewone spiegel kijkt, geneigd bent om te zoeken naar bevestiging van het beeld dat je van jezelf geconstrueerd hebt, schijn je als je in een true mirror kijkt heel anders te kijken naar jezelf.

Je kijkt dan veel onbevangener, op zoek naar jezelf en het beeld van jezelf dat zich aan je openbaart.

 

Een van de doelen in mijn coachtrajecten is om jouw blik op jezelf te verruimen. Niet met een true mirror, maar met mijn methodiek.

Want veel mensen hebben een vervormd beeld van zichzelf geconstrueerd. Over het algemeen ook een minder sprankelend beeld dan de realiteit.

Dat komt in een begeleidingstraject al gauw naar voren als we bijvoorbeeld je kwaliteiten inventariseren.

Voor mij is het steeds weer frappant om te ervaren hoe weinig kwaliteiten iemand in eerste instantie van zichzelf ziet.

En hoe makkelijk die kwaliteiten van een coachklant dan voor mij, als een ander, voor het oprapen liggen.

 

Als je onbevangen durft te kijken naar jezelf, met de ogen van een ander, op zoek naar jezelf en het beeld van jezelf dat zich aan je openbaart, ga je gaande een traject steeds meer facetten van jezelf zien.

Met het resultaat dat je je overtuigd en overtuigend kunt presenteren met jouw kwaliteiten, de waarde die jij levert en het werk dat je het allerliefste doet.

En dat kan, ook nu in tijden van corona.

Bel (06-54762865/ of e-mail (marlene@lifeworkdesign.nl) me gerust en leg je vragen aan me voor.

 

 

 

 

Zwemmen of zwerven in coronatijd

Zwemmen is een opmerkelijke bezigheid.

Het vraagt zowel passiviteit als activiteit.

De passiviteit betekent dat je je moet laten dragen door het water.

Het helpt daarbij als je vertrouwen hebt in het proces en durft en bereid bent iets van controle los te laten en je te laten meevoeren.

Dit geldt des te sterker als je in een stroomversnelling of in een draaikolk terecht komt.

Kennelijk is je naar beneden laten meevoeren in een draaikolk om vervolgens onderaan los te komen en weer naar de oppervlakte te gaan, de enige manier om te overleven.

Je verzetten en krampachtig spartelen tegen de beweging van de draaikolk in, betekent bijna zeker dat je verdrinkt.

Terwijl krampachtig spartelen waarschijnlijk de natuurlijke reactie is.

Naast passiviteit, je laten dragen door het water, vraagt zwemmen ook een actieve houding. Want wil je blijven drijven en vooruitkomen, dan moet je wel met je armen en benen slagen maken of in elk geval watertrappelen.

Doe je niks, dan zak je vanzelf naar de bodem.

Wuwei in coronatijd; laat je meevoeren in het proces

 

Het balanceren tussen passiviteit en activiteit is een uitdaging.

Passiviteit komt overeen met het begrip WuWei uit het Taoïsme.

WuWei duidt op een houding waarmee we de werkelijkheid en veranderingen daarin kunnen benaderen.

Passiviteit is eigenlijk niet het goede woord; WuWei is eerder een actief niet storend ingrijpen in een lopend proces, een meegaan met een beweging die al gaande is.

Een exactere vertaling is kennelijk: een open ruimte maken in het bos (waarin dus mogelijkheden kunnen groeien en bloeien).

Een beetje zwerven; op weg gaan waarbij de eindbestemming misschien bekend is, misschien helemaal niet of nog niet helemaal.

De weg ernaar toe is een avontuurlijke, vol verrassingen, zijpaden en onverwachte gebeurtenissen en ontmoetingen.

Dat doet me denken aan onze kampeervakanties met onze vier kinderen. De hele zomervakantie trokken we er zwervend op uit. Met minimale bagage en zonder eindbestemming.

Waar het prettig was, daar bleven we een poosje. En als we het wel weer gezien hadden, dan trokken we verder.

Heerlijk vond ik het; met een open, losse houding zaken tegemoet treden en maar zien wat er op je pad komt.

 

Het is mooi om ook een beetje te ‘zwerven’ in deze coronatijd. Want wanneer het leven weer normaal is en hoe het nieuwe normaal eruit gaat zien, dat weten we niet.

Het is de kunst om vertrouwen te hebben in het proces en de durf en bereidheid om iets van controle los te laten en je te laten meevoeren in het proces.

Misschien heb je net als ik in de beginperiode menigeen krampachtig zien spartelen, tegen de draaikolk in.

Mijn inbox liep bijvoorbeeld vol met uitnodigingen voor webinars en online trainingen.

Ikzelf heb bewust van de situatie gebruik gemaakt om lekker gefocust te schrijven aan mijn boek. Dat vordert gestaag.

Al schrijvende krijg ik steeds meer de hele inhoud van mijn boek in mijn hoofd. Ik zit helemaal in de flow en geniet van het ontwikkel- en ontwikkelingsproces; zowel persoonlijk als professioneel.

Onlangs heb ik het 7e hoofdstuk afgerond met als titel Vier soorten ‘zin’ en ambachtelijk zingeven.

Met betrekking tot de coronasituatie is  een aspect van zingeven of zin maken.

‘Maak van crisis een kans’ of ‘never waste a good crisis’.

 

 

Mogelijk doet de huidige situatie je ook anders kijken naar je werk. Wil je jouw werk zo kneden dat het weer beter bij je past? Of wil je misschien een andere richting inslaan en een lang gekoesterde wens in vervulling doen gaan?

Neem gerust contact met me op? Stuur een e-mail naar marlene@lifeworkdesign.nl Of bel me even (06-54662865 / 0575-544588) voor het maken van een afspraak voor een oriënterend gesprek.

Lezen als een koe; langzaam en herkauwend

‘De ware verlichte mens is een zo veel mogelijk consumerend varken.’

Het zal je maar gezegd worden.

Het is dan ook geen wonder dat zo’n kop van een artikel mijn aandacht trekt.

Het artikel gaat over het nieuwe boek De onzichtbare maat van Andreas Kinneging, hoogleraar rechtsfilosofie in Leiden.

 

Volgens Kinneging is het tijd voor bezinning en hervorming. Los van de coronacrisis waar we nu in zitten.

Volgens Kinneging deugt er weinig of niets van onze moderne wereld.

De ware verlichte mens is een zo veel mogelijk consumerend varken geworden. En de ware romanticus een zijn eigen Ik ontplooiende egoïst.

Naar zijn zeggen groeit de technologie ons boven het hoofd en verdringt het beeld het schrift, wat ons dommer maakt.

 

Zijn boek moet je kennelijk niet lezen voor het slapengaan. Dat zegt Kinneging zelf. Je moet er fris voor zijn; je raam open en de verwarming uit.

En dan lezen als een koe; langzaam en herkauwend.

 Bezinning en herijking van waarden en andere kijk op werk

Dat het geen boek is om te lezen voor het slapengaan kan ik me goed voorstellen.

Want in de recensie lees ik: ‘De wereld verandert en op zeker moment gaan de veranderingen je te ver en zeg je ‘Over my dead body’ – wat vervolgens ook precies is wat er gebeurt.’

 

Ik ben dan gelijk geneigd om de associatie te maken met de pandemie waar we nu in zitten. Wie had gedacht dat zoiets ons zou overkomen?

En ja, we hebben nu de strijd aan te gaan met krachten die we nog niet kennen en dus ook nog niet kunnen beheersen. Hooguit enigszins in toom houden.

Dat is beangstigend.

 

Dat leidt ook bij veel mensen tot bezinning en tot herijking van waarden.

Ik ervaar dat niet alleen bij mezelf, maar hoor het ook om me heen.

Bijvoorbeeld van een van mijn buurtjes die aangaf het eigenlijk best gezellig te vinden, samen met zijn kinderen thuis.

Of van ouders die genieten van het samenzijn met uitwonende kinderen, die tijdelijk weer het ‘thuishonk’ opzoeken om wat meer ruimte te hebben dan in de studentenkamer of het niet al te ruim bemeten appartement.

Wellicht herken jij het.

 

Mogelijk leidt die bezinning ook tot een andere kijk op jouw werk.

Kim van der Meulen schreef er een artikel over ‘Bye bye stom werk, hallo nieuwe kansen (juist nu!).

Voor het artikel interviewde zij onder anderen mij als expert op het terrein van loopbaancoaching.

Doe je voordeel met de tips en krijg weer meer plezier in je werk.

 

 

Mocht je, nu je opeens op afstand moet werken, misschien pijnlijk ervaren dat je baan eigenlijk niet goed (meer) bij je past?

Twijfelde je voor de coronacrisis al over de bijdrage die je levert met je werk?

Loop je als thuiswerker daar extra hard tegenaan, zonder de afleiding van het kantoorleven?

Merk je dat je afhaakt?

 

Neem gerust contact met me op.

Leg je overwegingen aan me voor in een kosteloos oriënterend gesprek. Een afspraak boek je in, in mijn online agenda met deze link.

Zou je de kansen die de coronacrisis je biedt niet willen benutten?

Hoe is het met jou nu we in een totaal andere wereld leven?

 

Voor mij lijkt het al een hele tijd, dat de wereld op z’n kop staat. Ook al is dat pas sinds een paar weken zo.

Een hele omslag hebben we te maken.

 

De eerste twee weken van maart had ik nog volop fysiek face to face gesprekken met mijn coachklanten.

Ook kon ik nog gewoon naar de fitness.

De laatste vrijdag heb ik nog flink lopen wapperen met desinfecterende doekjes om gebruikte apparatuur schoon te maken.

 

De aanpassingen volgden elkaar snel op.

Geen coachklanten meer op mijn kantoor. Alle gesprekken online.

Ikzelf voel me daarin helemaal thuis. Mijn ervaringen in Portugal helpen daarbij.

Bij sommige coachklanten moet de ‘knop nog om’. Eerst Skype installeren en dan zien en ervaren.

 

Het is de kunst om de kansen te benutten die de crisis biedt.

Om te beginnen de kansen te zien. De vele mooie initiatieven, de saamhorigheid en behulpzaamheid. De ontdekking dat veel ook anders kan dan je gewend bent.

Dat helpt om patronen los te laten.

Je open te stellen voor nieuwe ontwikkelingen en als vanzelf je mee te laten nemen in die stroom.

Kansen die de coronacrisis je biedt zien en benutten

Zo is online coaching een goede voorbereiding op video solliciteren.

Want nu iedereen aan huis gekluisterd is, is er een grote kans dat video solliciteren écht doorbreekt.

Fysiek face-to-face sollicitatiegesprekken zijn niet of nauwelijks meer mogelijk. Terwijl een recruiter of selecteur via video nog wél kandidaten kan spreken.

Hoe handig is het als je door online coaching daar al vertrouwd mee bent?

 

Bovendien, nu iedereen toch gewend is aan onlinegesprekken voeren, waarom zou je niet de kans grijpen om online te netwerken?

Oude contacten aan te halen en nieuwe contacten te leggen?

Je hebt alle kans dat jouw uitnodiging wordt ervaren als een welkome afwisseling van het thuiswerken.

 

Misschien denk je dat de hele werving en selectie door de coronacrisis platligt.

Dat blijkt niet het geval. Zelfs nu zijn er volop vacatures en wordt er volop geworven.

Maandag 16 maart, het begin van de ‘intelligente lockdown’, stonden er ruim 5000 nieuwe vacatures online.

Om je een idee te geven; dat lijkt op het aantal nieuwe vacatures in de zomervakantie.

Steeds meer bedrijven zetten hun sollicitatieproces op afstand door.

 

En zo had ik onlangs intensief contact met een van mijn e-zine abonnees.

Hij mailde me: ‘Nu doet zich een kans voor waar ik op korte termijn op moet reageren en ik zou jou willen vragen om hulp om deze kans zo goed mogelijk te benutten. Kun en wil jij dit op deze termijn?’

En ja, dat wilde ik wel.

 

In een intensieve combinatie van online coaching en coaching via e-mail zijn we samen aan het werk gegaan.

Met als resultaat een goed cv, profiel op LinkedIn en een overtuigende sollicitatiebrief.

Het is nu voor hem even wachten op een uitnodiging voor een gesprek.

Zodra die uitnodiging binnen is, gaan we samen het gesprek voorbereiden en oefenen.

 

Voor mij zijn dat mooie opdrachten. Gedreven samen aan het werk. In korte tijd flinke stappen zetten in de richting van het doel. Samen er een succes van maken.

 

 

Mocht je, nu je opeens op afstand moet werken, misschien pijnlijk ervaren dat je baan eigenlijk niet goed (meer) bij je past?

Twijfelde je voor de coronacrisis al over de bijdrage die je levert met je werk?

Loop je nu je thuis werkt daar extra hard tegenaan, zonder de afleiding van het kantoorleven?

Merk je dat je afhaakt?

 

 

Neem gerust contact met me op.

Leg je overwegingen aan me voor in een kosteloos oriënterend gesprek. Een afspraak boek je in, in mijn online agenda met deze link.

Neem jij ook weleens stiekem vrij om je werk af te krijgen?

Tegen je baas zeggen dat je een paar dagen vrij neemt om te chillen en leuke dingen te doen.

Bijvoorbeeld met je vriend of vriendin.

Of met je kinderen.

Terwijl je in werkelijkheid vrij neemt omdat het je niet lukt om in de baas zijn tijd jouw werk af te krijgen.

Leaveism noemen ze dat.

 

Het is iets anders dan absenteïsme.

Of noem het gewoon verzuim.

Bij absenteïsme meld je je als werknemer ziek.

Of je dan écht ziek bent, dat is niet altijd duidelijk.

 

Ben je écht ziek, dan is het wit verzuim.

Maar je kunt je ook ziekmelden, zonder dat je écht ziek bent.

Dat is het zwarte verzuim.

Dan heb je ook nog grijs verzuim.

En zoals zo vaak bij grijze gebieden, gaat het dan om een ziekmelding op grond van reële klachten, maar waarbij het twijfelachtig is of je écht niet tot werken in staat bent.

 

Maar bij leaveism ben je dus niet ziek.

Maar lekker in je vel zit je ook niet.

Helemaal niet zelfs.

Want het lukt je niet om je werk af te krijgen in werktijd.

Ook niet met een beetje overwerken.

Of met je werk mee naar huis nemen en het dan ’s avonds thuis afmaken.

 

Je zit zodanig met je werklast in je maag, dat je vrij neemt om in eigen tijd je werk af te maken.

Leaveism; stiekem vrij nemen omdat je in werktijd je werk niet afkrijgt.

Want het is niet makkelijk om te onderkennen en voor de buitenwacht toe te geven dat je de werklast als te zwaar ervaart.

Je zelfbeeld gaat aan diggelen.

En het ondermijnt je status.

 

Leaveism kun je dan ook zien als een vorm van werkschaamte.

Je schaamt je ervoor dat het je niet lukt om binnen jouw werkuren de aan jou opgedragen taken uit te voeren en af te ronden.

Je ziekmelden wil je niet, want ziek ben je niet.

Toch heb je even ademruimte nodig om jouw werk af te kunnen maken.

En wat doe je dan?

Je kiest eieren voor je geld en neemt een paar vrije dagen op.

Maar wat je met die dagen daadwerkelijk gaat doen?

Dat hou je voor jezelf.

Want je wilt het koste wat het kost voorkomen dat men daarachter komt.

 

In het rapport van WOinactie staan de nodige staaltjes van leaveism.

Het ergst daarvan is volgens Aukje Nauta, Bijzonder Hoogleraar aan de Universiteit Leiden, misschien nog wel ouderschapsverlof-isme.

Een werknemer schrijft: “De enige uitweg die ik zie om mijn werkdruk te verlichten, is om ouderschapsverlof aan te vragen.”

Een ander heeft dat al gedaan.

Hij schrijft dat hij ouderschapsverlof heeft opgenomen om zijn taken te kunnen vervullen.

Dus niet om die 8 uur per week met zijn kinderen door te brengen.

 

Overigens blijkt uit het rapport van WOinactie dat werkenden in het Wetenschappelijk Onderwijs gemiddeld 36% van hun reguliere contractomvang extra werken.

Dat is zo’n 12 tot 15 uur per week.

Zie die maar eens bij elkaar te sprokkelen als je al fulltime werkt.

 

Kenbaar maken dat je je werk niet afkrijgt in werktijd vraagt lef.

Zeker als je niet sterk in je schoenen staat en je ervoor schaamt dat je jouw werk niet afkrijgt.

Of bang bent om je positie en status te verliezen.

Dan houd je een te grote werklast algauw liever voor jezelf.

Neem je jouw werk mee naar huis om het daar af te maken.

En lukt dat je niet?

Dan neem je maar een paar dagen vrij.

Liever dat, dan je onvermogen kenbaar maken in een gesprek met je baas.

 

En werk je niet fulltime, maar parttime?

Het is een valkuil om je werk uit te laten dijen in jouw vrije tijd.

Zeker als je makkelijk kunt uitwijken naar privé tijd.

Met als gevolg dat je fulltime met je werk bezig bent, maar zonder dat je als fulltime kracht beloond wordt.

 

 

 

Zou je wel ander werk willen?

Vooral ook omwille van de overwerkcultuur in jouw organisatie? 

Maar weet je niet wat je op de arbeidsmarkt te bieden hebt?

Wat voor werk je zou willen doen en wat voor organisatie wél bij jou past?

Neem gerust contact met me op.

Graag maak ik tijd voor je vrij om jouw vragen te beantwoorden.

 

 

Het betere is de vijand van het goede

Het betere is de vijand van het goede’; in feite is het een waarschuwing tegen perfectionisme.

Met grote regelmaat hoor ik perfectionisme noemen door potentiële klanten, als een van hun kwaliteiten.

Gisteren weer tijdens een oriënterend gesprek.

 

Als loopbaancoach zie ik perfectionisme niet zozeer als een kwaliteit, maar eerder als een valkuil.

Als een teveel van gaan voor kwaliteit.

Dus te veel van het goede.

 

Iets wat goed is, kun je het beste zo laten.

Als je probeert het te verbeteren heeft dat over het algemeen niet zoveel nut; goed is goed.

Bovendien bestaat het gevaar dat je het juist slechter maakt door je verbeterpoging.

Het betere is de vijand van het goede; perfectionisme als valkuil.

Ik herken dat in mijn bezig zijn met het maken van keramiek.

Het kan dan gebeuren dat ik bij de afwerking iets zie, dat me nog niet helemaal zint.

Dat ik me niet kan bedwingen er met mijn vingers af te blijven, maar er nog even aan wil zitten.

Om het beter te maken.

Met als resultaat, dat ik het dan helemaal verpruts.

 

De uitdrukking ‘Het betere is de vijand van het goede’ is een afgeleide van het Franse ‘Le mieux est le mortel ennemi du bien’.

Het is een uitspraak, die wordt toegeschreven aan de Franse filosoof Montesquieu (1698-1755).

Volgens Montesquieu is het verkeerd om verbeten op zoek te gaan naar het beste.

 

En mogelijk presteer je door je vruchteloze zoektocht naar perfectie helemaal niets.

Of begin je er zelfs niet aan.

 

De Japanse monnik Matsumoto leert mensen de imperfectie te omarmen.

Tweewekelijks houdt hij in de boeddhistische tempel Komyoji, in het centrum van Tokio, zogenaamde temple mornings.

Zo’n temple morning bestaat onder andere uit een religieus deel, waarbij door de monnik luidkeels oude Japanse gedichten worden voorgelezen.

Dat is een ritueel dat binnen het Japanse boeddhisme shigin wordt genoemd.

Na het religieuze deel wordt er gezamenlijk schoongemaakt, in de tempel en de ruimte eromheen.

Door de gasten worden de temple mornings aangegrepen om een pauze in te lassen en even afstand te nemen van het stressvolle leven buiten de tempelmuren.

 

Volgens Matsumoto helpt schoonmaken ont-stressen.

Van schoonmaken leer je volgens hem perfectionisme overwinnen.

Als voorbeeld geeft hij het schoonmaken met een bezem.

Concreet, het vegen van bladeren.

Als je schoonmaakt met een bezem en je ziet na het schoonmaken dat er een blaadje valt, wat dan?

Je moet dat leren aanvaarden.

Dat doe ik iedere dag.”

 

Met mediteren en schoonmaken blijf je volgens hem werkdruk de baas.

Als je altijd probeert om alles perfect uit te voeren, dan vraagt dat steeds weer een enorme inspanning.

En steeds meer energie om uiteindelijk een voldaan gevoel te krijgen.

Met het risico dat je in een burn-out belandt.

 

Laat je als perfectionist dan ook niet misleiden door de variant van ‘Het betere is de vijand van het goede’.

Die variant is: ‘Het goede is de vijand van het betere’.

Dat is een variant die op jou als perfectionist niet van toepassing is.

 

Het is een variant in de zin van een waarschuwing voor de gemakzuchtigen.

Daarbij denk ik aan de mensen die het algauw goed genoeg vinden en snel geneigd zijn om te zeggen ”Het is wel goed zo”.

Terwijl het nog niet goed is.

Want als je het allemaal al gauw wel goed vindt, dan laat je kansen liggen om iets beter te doen of beter te maken.

 

 

Kost jouw werk je meer energie dan het je oplevert?

Mogelijk omdat je probeert alles perfect uit te voeren en voldoening ontbreekt?

 

Twijfel je over je kwaliteiten en wil je graag zicht krijgen op waar je écht goed in bent?

Neem contact met me op en leg je vragen aan me voor in een oriënterend gesprek.

Klik op deze link en maak een afspraak met me.